Miami Reisverslag!

Donderdag, 29 juli 2004

Na 2 weken vakantie en veel voorbereidingen was het dan eindelijk zover: we gaan naar Miami. Voor ons allebei nieuw, voor mij voor het eerst in Amerika. Jan en Harma haalden ons op om 5 uur ‘s morgens, want we moesten 3 uur vantevoren op Schiphol zijn. Er was gelukkig weinig verkeer op de weg en we waren op tijd. En toen begon het wachten. Tot onze verbazing was om 7.30 uur al veel open aan winkels en ach, op de één of andere manier gaat die tijd best snel. Om 11.05 stegen we op met een half uur vertraging. 9 Uur vliegen! Bijna de hele reis konden we zien waar we vlogen, omdat het vrijwel onbewolkt was. Op het TV-scherm zag je de exacte locatie. Het hoogste vliegpunt was 10.400 meter. Op die hoogte is het -46C. De vliegroute was van Schiphol, over Engeland en daarna urenlang over de Atlantische Oceaan.

Om 14.15 uur locale tijd landden we in warm Miami. Op het vliegveld gingen we 2 keer door de paspoortcontrole. Het duurde allemaal erg lang en de controle was streng. Het wemelde van de security. De man die onze 1e stempel in ons paspoort zette had gelukkig gevoel voor humor. Na de vlucht begon de tocht naar het hotel. Een taxi naar het hotel kostte $30. Voor $2,50 zijn we met de bus gegaan. Voor dat geld hadden we een rondrit Miami en chagrijnige buschauffeur. De bus stopte 20 blokken bij ons hotel vandaan. Wat we namelijk niet wisten is dat Collins Avenue, de straat waar ons hotel staat, 100 kilometer beslaat. Het is de slagader door heel Miami Beach. Maar gelukkig ziet Miami zwart van de taxi’s. Voor $5 dollar zijn we verder gereisd met een hele aardige chauffeur dit keer. Deze joodse taxichauffeur praatte graag en vond het leuk hollanders aan boord te hebben. Toen we afscheid namen zei hij nog dat Richard mij maar goed in de gaten moest houden met al die amerikaanse beach boys hier.

Na het inchecken was er even rust. ‘s Avonds hebben we het thuisfront per mail laten weten dat we waren aangekomen. Dit kon gratis in de bibliotheek, een straat verderop. Natuurlijk hebben we even het strand en de zee bewonderd en zijn we gaan eten bij de Burger King. Om 9 uur zijn we gaan slapen.

Vrijdag, 30 juli 2004

Vandaag rustig begonnnen. We hebben een excursie naar Key West geboekt voor morgen. Je kan zeggen wat je wilt van de amerikanen, maar ze zijn erg behulpzaam. Verder was het een uitstekende dag voor het strand. Helderblauw water en een parasolletje, wat wil een mens nog meer. Nou, een huid die niet verbrand is. Ondanks de factor 30 en de parasol toch erg verbrand.

‘s Avonds hebben we het centrum van Miami Beach opgezocht. Het is erg groot en alle bekende winkels kun je er vinden, zoals de Pottery Barn, Starbucks, Prada, Victoria Secret en heel veel restaurantjes die in het midden van de straat hun terrasjes hebben neergezet. We hebben gegeten bij een Italiaan die heerlijke broodjes serveerde als voorgerecht en erg lekkere pizza Margaritha’s voorschotelde. Het was bovendien niet duur. Het viel ons op dat de fooi bij sommige restaurants gewoon op de bon staat aangegeven.

Zaterdag, 31 juli

Vandaag op excursie naar The Keys geweest. Een kilometerslange weg ten zuiden van de Verenigde Staten die door middel van bruggen de eilandjes van The Keys met elkaar verbind. Onze eindbestemming was Key West, het laatste eiland. Het was 4 uur rijden moesten dus al om 6 uur op. We ontbeten onderweg in een Giant Lobster restaurant. Anders dan de naam doet vermoeden kun je er lekkere croissants en muffins krijgen.

Onderweg kwamen we langs Key Largo, waar de beroemde gelijknamige film werd opgenomen waarin filmsterren als Humphrey Bogart, Lauren Bacall en Edward G. Robinson werden overvallen door een verwoestende orkaan. Op alle eilandjes die we onderweg passeerden is weer iets anders te zien, maar helaas hebben we geen tijd gehad om deze te verkennen.

Rond 12 uur kwamen we in het uiterste zuiden van Amerika: Key West. Het ligt tussen het vasteland van de V.S. en het Caribisch gebied. 18e Eeuwse Spaanse ontdekkingsreizigers vertelde dat ze een eiland “bedekt met menselijke beenderen” hadden aangetroffen. Dat was wellicht de aanleiding voor de bandmind Caya Hueso, Eiland van de Beenderen, die later werd veranderd in Key West. De economie van het eiland was in het verleden vooral gebaseerd op wrecking, het bergen van schepen. De verraderlijke riffen, de zandbanken en het onvoorspelbare weer maakte de omringende wateren tot een kerkhof voor de schepen die langsvoeren vanuit het Caribisch gebied, Zuid-Amerika en Europa. Wrecking werd zo winstgevend dat de rechtbanken uiteindelijk doorkregen dat er iets heel anders aan de hand was. Kapiteins van vrachtschepen zaten vaak in een complot met de kapiteins van bergingsschepen. Ze lieten hun schepen doelbewust op de riffen lopen en dan werd de buit verdeeld.

We hoefden ons hier niet vervelen. Naast een bezoek aan het Hemmingway museum, snorkelen of een rondrit maken door de stad kon je ook het pittoreske dorpje bezoeken. Duval Street loopt als de Kalverstraat door het dorp. Deze straat die de oude binnenstad in tweëen deelt staat vol met bars, winkels, restaurants en huizen. Hier wonen erg veel homoparen die ook veelvuldig op straat te zien waren. Het zeewater was helderblauw en het uitzicht indrukwekkend. Met 30C was het erg warm, maar een enorme hoosbui liet het meteen een aantal graden afkoelen. Gelukkig duren dit soort buien nooit lang en zaten wij droog in een typisch Amerikaanse bar van onze taco’s te genieten. De legendarische schrijver Ernest Hemmingway is op een gegeven moment neergestreken op het eiland en daar wordt je goed aan herinnert. Zo kan je zijn huis bezoeken en de bar die hij regelmatig bezocht: Sloppy Joe’s. Overigens heeft de locale middenstand handig gebruik gemaakt van die naam, want bijna alle bars op het eiland heten nu Sloppy Joe’s.

Op de weg terug viel het ons op hoeveel winkels en restaurants er langs de weg waren gelegen. Alles was gesloten en heel af en toe zagen we iemand lopen in de 4 uur durende tocht terug. Het kwam op ons als spookstadjes over. Waarschijnlijk is dit zo omdat het geen hoogseizoen is op dit moment. Onderweg deden we nog een Burger King aan en om 22 uur waren we in ons hotel. Wij waren moe en de chauffeur ook. Op sommige stukken reed hij zo hard dat je je aan de stoel voor je vast moest houden.

Zondag, 1 augustus 2004

Vandaag om 8.30 opgestaan. We gaan op rondtour in Miami. Dit keer hadden we een erg jolige chauffeur die er zichtbaar zin in had. Toen hij door had dat er Nederlanders in de bus zaten braakte hij er termen uit als “Scheveningen”, “Tot ziens”, en “poffertjes met melk”. Wie hem dat laatste heeft geleerd is ons een raadsel, wij kenden de combinatie niet. Even verderop kwamen er nog 2 Nederlanders bij waarop hij jolig riep “nog meer poffertjes met melk!”
Miami Beach is letterlijk de schepping van één man. Carl Fisher creëerde in 1915 een eiland uit een zandbank waar het wemelde van de ratelslangen en knaagdieren. Dwars door een mangrovewoud legde hij, met behulp van circusolifanten, Lincoln Road aan. Sinds die tijd heeft Miami Beach gouden tijden en minder voorspoedige jaren gekend.

In de jaren 80 kwam de stad echt tot leven en is ze herontdekt door een nieuwe generatie bezoekers, waaronder jonge Amerikanen, maar ook talloze toeristen uit Europa en zuid- en Midden-Amerika. Met baggerschapen is het strand weer teruggebracht op de plaats waar het hoort, achter de grote hotels aan Collins Avenue.

Het groot aantal spaanstaligen valt op in dit deel van de V.S. De Miami Herald, een dagelijks uitgebrachte krant, wordt als enige krant zowel in het Amerikaans als in het Spaans uitgebracht.

Miami Beach is bereikbaar over een aantal dammen (causeways), die het eiland over de Biscayne Bay met het vasteland verbinden. Interstate 195 loopt over de Julia Tuttle Causeway en gaat dan over in de Arthur Godfrey Road. Tussen 6th Street en 23rd Street ligt het Art Deco District. Hier liggen meer dan 80 straatblokken met 800 gebouwen, met bonte pastelkleuren. Waar Ocean Drive kruist met 13th Street staat het Cardozo Hotel, dat nu eigendom is van zangeres Gloria Estefan die in Miami Beach haar thuishaven heeft.

Een eindje verderop is haar kantoor gehuisvest in een blauwkleurig gebouw. Als je even doorrijdt kom je langs het hotel van Ricky Martin, wat is gelegen aan het strand en de naam Peasers draagt. Op Collins Avenue is het populaire en veel gefotografeerde Marlin Hotel te vinden, evenals het Delano, een geheel wit hotel met kamers in de minimal art stijl en cool personeel. Zangeres Madonna heeft aandelen in het chique Blue Door restaurant van het hotel.
De chauffeur had er goed de gang in. We gingen naar Down Town Miami. Er werd ons afgeraden om er na 18 uur rond te lopen vanwege de zwervers en ander onguur volk. Hij wist ons veel plaatsen te vertellen waar filmopnames hadden plaatsgevonden, zoals een bankgebouw in de film van Scarface, en het hotel waar een helicopter op landde in True Lies. We reden verder langs de American Airlines Arena waar Madonna vanavond een concert geeft en tevens het thuishonk is van de basketbalploeg Miami Heat. De locatie waar de serie Miami Vice is opgenomen is net buiten het centrum. Het gebouw uit de intro van de serie konden we ternauwernood op de foto zetten, omdat de chauffeur zo hard reed.

Een eindje verderop lag het ex-huis van Sylvester Stallone en het huis van buurvrouw Madonna. De chauffeur wist te vertellen dat Stallone een flinke boete had gekregen omdat hij 2 bomen had omgekapt in zijn tuin. Kom niet aan de bomen in Miami.

We reden verder naar Coconut Grove waar de intellectuelen en kunstenaars van Miami wonen, wat je terug kan zien in de architectuur. Na een rondritje door Little Havana en Biscane, waar de 1e niet blanken op het strand mochten liggen, reden we naar Bayside, een winkelcentrum waar we een hapje konden eten. Van hieruit gingen we een boottochtje maken langs de haven van Miami. Nog veel leuker was de tocht langs het sterreneiland waar iedereen met geld een optrekje heeft. Dit eiland valt alleen te bereiken per helicopter of per boot. Dat moet ook wel met de huizen van Rosie O’Donnel (ook een filmlocatie in de film Scarface), de Estefans, het huidige huis van Sylvester Stallone, het huis waar Liz Taylor een aantal echtgenoten geleden is getrouwd, het huis waar Don Johnson in woonde tijdens de opnames van Miami Vice, het bescheiden onderkomen van Julio Iglesias, en het huis van Sean Combs. Hoewel de laatste schuil ging achter een grote rots. Verder heeft Vanilla Ice er een huis, de directeur van de Parker-pen en een plastisch chirurg die daar erg veel geld mee verdiend. Op een ander eiland stonden de huizen van onder anderen Oprah Winfrey. Deze kunstmatig aangelegde eilanden heten dus niet voor niets de Sterreneilanden.
Terug in Bayside hadden we nog 1 uur om rond te kijken. Genoeg om even langs de gezellig marktkraampjes te lopen, te genieten van live salsa muziek en alle dansende mensen, die van de sfeer genoten, net als wij. Op de terugtocht kwamen we nog langs de haven waar Sonny Crocket zijn boot lag in de serie. Al met al een leuke en boeiende excursie.

Maandag, 2 augustus 2004

Om 5 uur ging de wekker vanmorgen want om 6 uur vertrok de bus naar Orlando. Deze excursie gaat 3 dagen duren. Met een huurauto en een zelf geboekt hotel ben je een stuk duurder uit dan een geregelde excursie. Om ongeveer 11.30 kwamen we in Orlando aan. De 1e dag gingen we naar Universal Studios. Dit park had een geweldige entree. Dan realiseer je je dat je in Amerika bent, waar alles groot is. Grote borden, grote restaurants, veel keuze. Het eerste stuk heeft de City Walk. Een stukje niemandsland met veel spektakel, voordat je moet kiezen voor Islands of Adventure of Universal Studios. Hier hoef je geen entree voor te betalen.

Eerst zijn we naar de Horror Make over Show gegaan, waarin ze lieten zien hoe wonden worden gemaakt voor een film en hoe je als kijker voor de gek wordt gehouden. Het was een leuke, typisch amerikaanse, humoristische show. Daarna begon Animal Planet. Een show van 15 minuten met de onderliggende boodschap goed met het milieu om te gaan. Helaas waren er veel attracties waar ik niet in kon vanwege de zwangerschap. Later op de middag vroegen we aan een medewerker of het nu echt allemaal zo belastend was voor een zwangere. Het bleek dat een flink aantal attracties prima geschikt waren maar dat de amerikanen erg bang zijn voor een rechtzaak als er onverhoopt iets mis zou gaan. En dus zaten we een half uur later in ET-land. Na een wat saaie show van Beetlejuice zijn we in de rij gaan staan voor Shrek. Het duurde een uur voordat we naar de 3D film konden. Het viel ons op dat de voorzieningen erg goed waren. De wachtrijen waren allemaal voorzien van ventilatoren en een flink aantal tv’s die je afleidden van je vermoeide benen. Zo was het wachten niet eens zo erg. De film was erg leuk. De stoelen bewogen mee bij een ritje op de draak. Die van ons niet want ja, zwangeren moeten op een stoel die stil staat om geen risico’s te lopen.

Daarna zijn we nog in de Twister geweest, met een bewegend platform. Was wel aardig, maar het wachten niet waard. Regelmatig kwamen we eettentje tegen waar alles goed was geregeld. Er waren veel schone wc’s en zelfs kluisjes zodat je alleen het hoognodige mee hoefde te nemen. Halverwege zagen we nog een swingende en leuke show van de Blues Brothers en ook streetdancers gaven een showtje weg. Om 21.00 ging de bus terug. Al lopende naar de bus kwamen we erachter dat de City Walk ‘s avonds erg gezellig is, met alle kroegjes en optredens. Zeker de moeite waard.

Dinsdag, 3 augustus 2004

Disneyland staat vandaag op het programma. Na een heerlijk ontbijt kwam de bus ons om 8.40 uur halen. Samen met 2 rotterdammers die ook uit Miami Beach kwamen gingen we naar het park waar je met een bootje naar de ingang werd gebracht. Disneyland bestaat uit verschillende parken die een eindje van elkaar af liggen. Voor elk park betaal je nieuwe entree. Wij besloten naar het oudste park te gaan: Magic Kingdom. De entree was een stuk minder spectaculair dan bij Universal Studios, maar je werd wel opgewacht door Mickey Mouse. Allereerst zijn we naar Space Mountain gegaan. Na gister wisten we hoe de fastpass werkte dus in dit park hebben we hier echt gebruik van gemaakt. In plaats van 1 uur wachten kreeg je een kaartje met de tijd waarop je in een snellere rij mocht staan. De wachttijd is dan maar een fractie van de normale tijd. Daarna brachten we een bezoekje aan het kasteel van Cinderella waar net een show begon. Na 2 druppels regen hielden ze er weer mee op. De regenbui zette goed door. De voorzieningen hier zijn beduidend minder. Smalle straatjes, weinig eettentjes, geen overdekte, van airco voorziene wachtplaatsen. De attractie van de Haunted House maakte het een en ander goed mede dankzij de fastpass.
Een ritje in een echte amerikaanse carrousel mocht natuurlijk niet ontbreken. De klim naar de boomhut van de familie Robinson was door de hitte (35C) niet de moeite waard. De Enchanted Tiki Room met zingende en pratende vogels was wel leuk. Een ritje door het “Pirates of the Caribbean” land was erg mooi gemaakt. Als laatste zijn we in de Jungle Cruise geweest waar de bestuurder van de boot ons vermaakte met erg flauwe grapjes. Om 18.00 uur kwam de bus ons weer halen. Toen hadden we ook alles gezien.

Woensdag, 4 augustus 2004

Vandaag werden we om 8.20 uur opgehaald om naar het Kennedy Space Centre te gaan. Dit ligt ongeveer 1 uur rijden van Orlando. We zaten weer bij de Rotterdammers wat erg gezellig was. De vrouwelijke chauffeur van de bus vond het ook erg gezellig. Ze heeft de hele rit aan één stuk gepraat en verwachtte dat je dat leuk vond. Dat vonden we niet. Na twee drukke dagen waren we namelijk echt toe aan rust. Gelukkig ging het er in het centre zelf een stuk gemoedelijker aan toe. Want twee dagen pretparken zijn slopend. De controle bij de ingang was hier nog strenger dan op het vliegveld omdat het Terrorist Alert weer van kracht was. Zo moest je je fototoestel aanzetten en de lens verschuiven om aan te tonen dat het een echt toestel was. Na de formaliteiten werden we met een bus naar een punt gebracht waar je de platforms kon fotograferen waar de raketten opstijgen.

Daarna gingen we naar het Apollo Saturn Centre. Hier werd weer een film vertoond. Het meest indrukwekkend was de op ware grootte nagemaakte raket. Na nog een film over de ruimtevaart gingen we terug naar het Visitors Centre waar we een aantal musea bezochten. Het hoogtepunt was de 3D film, ingesproken door Tom Cruise. Het Kennedy Space Centre beslaat kilometers land, wat niet alleen wordt gebruikt voor het bouwen en lanceren van raketten, maar ook voor de huisvesting van veel wild life. Al met al was dit een zeer boeiende excursie.

Donderdag, 5 augustus 2004

Eindelijk weer uit kunnen slapen. Gisteravond waren we om 23.30 terug in Miami. Totaal vermoeid, maar voldaan. Het heeft hier veel geregend. Op sommige stukken stonden hele straten blank. Terrassen werden leeggepompt en er kwam geen einde aan want ook vandaag regent het. We schijnen namelijk net het staartje van een orkaan te hebben meegemaakt. We besluiten om met de bus naar Aventura Mall te gaan. Zo’n 45 minuten rijden bij ons hotel vandaan, helemaal aan de andere kant van Miami Beach. Nadat we 30 minuten hadden verspild door in de verkeerde bus te stappen zaten we goed. De buschauffeur zijn hier van het soort chagerijnig en kortaf. De wegen zijn hier zeer slecht waardoor je door de enorme rijsnelheid van de chauffeurs een niergordel nodig hebt om geen nierbeschadiging op te lopen. Ongelooflijk dat je als zwangere niet in de attracties mag in de pretparken maar wel in de bus.
Aventura Mall is een gigantisch winkelcentrum met alles wat je je kan bedenken. Na een paar uur slenteren namen we de bus terug en hebben we ons klaargemaakt om naar de bios te gaan. Elke ochtend krijgen we hier de Miami Herald waar de laatste filmrecensies in staan. We gingen naar Bourne Supremecy, die in Nederland pas in september uitkomt. De prijzen en de bioscopen in Amerika verschillen niet veel vergeleken met Nederland. De film is een aanrader.

Vrijdag, 6 augustus 2004

De zon scheen vandaag en dus begaven we ons gewapend met factor 30 naar het strand. Dit keer toch maar een parasol en een bedje gehuurd. Kosten: 20$. Erg veel geld voor een beetje bescherming en comfort. Na ongeveer een uur werd onze rust wild verstoord door de parasol-en-bed-eigenaars omdat er een storm aankwam. De flats aan het einde van het strand waren niet eens meer te zien en de lucht was zwart. Boven ons bleef de zon echter onverstoorbaar doorschijnen. We zijn zo lang mogelijk blijven zitten, en wonder boven wonder trok de bui van de kust richting de zee zodat we onze relaxdag lekker konden uitzitten. We hebben de hele dag van het strand genoten.

Zaterdag, 7 augustus 2004

De laatste excursie van deze vakantie ging naar de Everglades. Gelukkig konden we een beetje uitslapen want we werden tegen 9.45 uur opgehaald. Na een ritje via het meest zuidelijke punt van Miami Beach en Little Cuba waar we mensen moesten ophalen kwamen we na een uur bij de Everglades aan. Er hingen al donkere wolken want er was onweer en veel regen voorspeld voor het hele weekend. Er werd geadviseerd om muggenspray te gebruiken vanwege de vele muskieten daar. Op dit moment kunnen die muggen de West-Nile-koorts overbrengen wat al aan een 64-jarige man het leven had gekost. Oppassen dus. Ondanks de lange broek en muggenspray werden we toch geprikt.

Het tochtje op de hovercraft was kort vanwegen de dreigende regen. We hebben meer krokodillen in het wild gezien dan op de boot, maar desondanks was het een spectaculair ritje. Overal in de Everglades is het water een halve meter diep en zit vol met leven zoals slangen, schildpadden en een groot aantal vogels. Toen we terug voeren kwam de regen met bakken uit de lucht en kwamen we alsnog drijfnat van de hovercraft.
Toen het enigszins droog was konden we naar de krokodillenshow. Er werd uitgelegd dat je een krokodil nooit kan temmen. Volgens de man die de demonstratie gaf eet een krokodil zelfs de hand die hem voert. Het maakt hem niets uit. Hij gaf een korte, maar leuke show met een grote krokodil waarna je met eentje van een meer bescheiden formaat op de foto kon. Het schijnt dat je niet zo snel van een krokodil kan ontsnappen, maar als je zijn ogen bedekt is het grote beest net een tam hondje. Het ontspant zich dan volledig.

Rond 14.30 uur waren we weer terug in het hotel. Het had ook hier flink geregend. Na wat souvenir shoppen zijn we weer wat gaan eten op de boulevard. Daar hebben we een hele tijd gezeten om te genieten van de sfeer, van de mensen en van een straatartieste waar ik later nog mee op de foto ben gegaan. Daarna zijn we een heel stuk gaan lopen. We ontdekten tot onze verbazing een heel gezellig straatje met kraampjes, spaanse restaurantjes en live muziek. We waanden ons even in Mexico. Heel leuk.

Zondag, 8 augustus 2004

Onze laatste dag brachten we door op het strand. Gelukkig was het mooi weer vandaag. Er werd alleen ‘s avonds onweer en regen verwacht. Augustus is het orkaanseizoen in Florida. We hopen op geen vertraging vannacht. Na de laatste foto’s, de laatste souvenirs en het inpakken vertrokken we met de taxi vanuit ons hotel. De controle op het vliegveld stelde weinig voor. De Amerikanen maakt het niet uit wat je uitvoert. Precies op tijd (23.50) stegen we op, om weer een vlucht van 9 uur te maken. ‘s Middags rond 14.30 plaatselijke tijd op maandag 9 augustus kwamen we op Schiphol aan. Ik was echt blij om weer thuis te zijn. Heerlijk om bekende gezichten te zien. Een paar dagen na onze thuiskomst bleek de volgende orkaan over Florida te razen. Dit keer was het menens. Het werd de grootste evacuatie ooit uit Miami. We waren net op tijd weg.